غزل شمارهٔ ۱۸۵

دوش از من رمیده می رفت

دامان ز کفم کشیده می رفت

می رفت و مرا به حسرت از پی

دریا دریا ز دیده می رفت

می رفت به ناز و رفته رفته

آرام دل رمیده می رفت

می رفت و دل شکسته از پی

نالان نالان تپیده می رفت

می رفت و روان روان به دنبال

تن در عقبش خمیده می رفت

می رفت سرور و شادمانی

از سینه مرا و دیده می رفت

می رفت به یاد هجرش از پی

هوش از سر من پریده می رفت

می رفت و فغان من به دنبال

او فارغ و ناشنیده می رفت

می رفت و منش فتاده در پی

صد پرده من دردیده می رفت

می رفت و جهان جهان تغافل

گفتی که مرا ندیده می رفت

می رفت به صدهزار تمکین

سنجیده و آرمیده می رفت

کس سرو چمن چمان ندیده است

آن سو روان چمیده می رفت

حیف است که بر زمین نهد پای

ای کاش فرا ز دیده می رفت

بس فیض ز رفتنش غزل کاش

در آمدنش قصیده می رفت