غزل شمارهٔ ۲۸۶

ما سر کن فکانیم ما را که می شناسد

از دیده ها نهانیم ما را که می شناسد

هر چند بر زمینیم با خاک ره نشینیم

برتر ز آسمانیم ما را که می شناسد

ما همنشین ناریم از خلق بر کناریم

هر چند در میانیم ما را که می شناسد

ما جان جان جانیم از جسم بر کرانیم

بیرون ازین جهانیم ما را که می شناسد

از نام ما مگویید وز ما نشان مجویید

بی نام و بی نشانیم ما را که می شناسد

در هر جهت مپویید وندر مکان مجویید

بیرون ز هر مکانیم ما را که می شناسد

ما را مکان نباشد ما را زمان نباشد

برتر از این و آنیم ما را که می شناسد

ما عاقلان مستیم ما نیستان هستیم

اقرار منکرانیم ما را که می شناسد

کم گوی فیض اسرار در در صدف نگه دار

ما بحر بی کرانیم ما را که می شناسد