غزل شمارهٔ ۳۱۰
فیض کاشانیاز می عشق مست خواهم شد
و ز نگاهی ز دست خواهم شد
پیش بالای سر و بالایی
خواهم افتاد و پست خواهم شد
غمزه یار اگر بود ساقی
باده ناخورده مست خواهم شد
گر ازین دست باده خواهد
میکش و می پرست خواهم شد
زلفش ار این چنین زند راهم
کافر و بت پرست خواهم شد
در ره او ز پای خواهم ماند
رفته رفته ز دست خواهم شد
گرچه در عشق نیست گشتم فیض
باز از عشق مست خواهم شد