غزل شمارهٔ ۳۷۵

در سر بوالهوس نگر چون شر و شور می رود

در دل ماست یار دل بر ره دور می رود

در سر چون درا درا ناله عاشقان شنو

قافله خیال بین سوی صدور می رود

عشق به هرکه داد جان رست ز خاک و خاکدان

زاهد مرده دل ز گور هم سوی گور می رود

هرکه ز عشق یافت جان یافت حیات جاودان

او نه بمیرد ار بمرد زنده به گور می رود

نی غلطم کجا چو کور از پی نور حق شتافت

موسی وقت خویش شد جانب طور می رود

هیچ نیافت آنکه او لذت عاشقی نیافت

گر همه در بهشت یا در بر حور می رود

این دل پختگان عشق جانب حق همی روند

وان دل زاهدان خام سخت صبور می رود

آتش عشق مرد را پخته و سرخ رو کند

خام فسرده را صلا گر به تنور می رود

هست بهر خم فلک باده و نشیه دگر

هرکه نه مست عشق شد مست غرور می رود

فیض چو دل به عشق داد بر سر غصه پا نهاد

شاد شد از سرور باز سوی سرور می رود