غزل شمارهٔ ۳۷۸

هرکجا آن ماه سیما می رود

بس دل و بس دین به یغما می رود

گر به صحرا رفت دریا می شود

ز آب چشمی کان به صحرا می رود

ور به دریا می رود خون می شود

بس که خون دل به دریا می رود

سرو آزادی نخواهد بعد از این

گر به باغ آن سرو بالا می رود

می شود گل رنگ رنگ از شرم اگر

در چمن بهر تماشا می رود

زلف و گیسو چون پریشان می کند

در سر شوریده سودا می رود

نشنود دل پند واعظ لب ببند

این سخن های تو بی جا می رود

از می لعل شکرریز لبش

بر زبان فیض این ها می رود