غزل شمارهٔ ۳۹۰

یار اگر آشنا شود چه شود

بخت اگر یار ما شود چه شود

گر ز خمخانه می وصلش

جرعه قسم ما شود چه شود

گر دل خسته مرا ای جان

غمزه ات غمزدا شود چه شود

نفسی گر بر آورم با تو

تا دل از غصه وا شود چه شود

در ره چون تو غمگساری اگر

دل و جانم فدا شود چه شود

مرغ روحم که طایر قدس است

زین قفس گر رها شود چه شود

چون حجاب من از منست اگر

این من از من جدا شود چه شود

این سبو بشکند درین دریا

بحر بی منتها شود چه شود

فیض از هر دو کون بیگانه

با تو گر آشنا شود چه شود