غزل شمارهٔ ۴۰۰

ای دل مخواه کام که حاصل نمی شود

حق از برای کام تو باطل نمی شود

لذت شناس نیست که از دوست غافلست

لذت کسی شناخت که غافل نمی شود

تا جا گرفته عشق تو در سینه یک نفس

از دل خیال روی تو زایل نمی شود

زنده است انکه در ره تو می شود شهید

مرده است آنکه بهر تو بسمل نمی شود

رو دل به دست آر به سعی از گداز تن

تن در گذار تا ندهی دل نمی شود

تن گر دهی به آنچه نوشته است در ازل

رنجی که می رسد به تو باطل نمی شود

عاقل اگر به عشق دهد دل میسر است

عاشق ولی به موعظه عاقل نمی شود

جاهل اگر رود ز پی علم می شود

عالم محقق است که جاهل نمی شود

ای فیض راه میکده عشق پیش گیر

دل بی طواف میکده کامل نمی شود