غزل شمارهٔ ۴۲۸
فیض کاشانیدیده از نور جمال دوست چون بینا کنید
سر بلندان گوشه چشمی بسوی ما کنید
نوجوانان چون بیاد نرگسش نوشیدمی
اول هر جرعه یاد من شیدا کنید
در شب زلف نگار دل فریبی گشت گم
بهر من روزی دل گم گشته پیدا کنید
از پی نظاره دیوانگان دادند عقل
در گذشتن ای پری رویان سری بالا کنید
از دل پر غصه ما تا گره ها وا شود
خوب رویان یک بیک بند قباها وا کنید
دل بتنگ آمد مرا از نام و ننگ عاقلان
یار بی مستان مرا در عاشقی رسوا کنید
فیض میخواهد که با مستان کند هم مشربی
بر در میخانه آمد بهر او در وا کنید