غزل شمارهٔ ۴۷۰

در دلم مهر ماهرویی بس

در سر از عشق های و هویی بس

آب چشم و هوای دل داری

آتش عشق و خاک کویی بس

چون مرا نیست تاب بزم وصال

سر کویی و جستجویی بس

بخیال از وصال خرسندم

ز آب دنیا مرا سبویی بس

زان دهان قانعم به دشنامی

یادم آرد بگفتگویی بس

دست در گردنش نیارم کرد

زان رخ و زلف رنگ و بویی بس

هر دو عالم فدای یک مویش

فیض را مویه و مویی بس