غزل شمارهٔ ۵۰۱

سوی ما می کنی نگه به غلط

دل ما می بری ز ره به غلط

با دلم لطف اگر کنی سهلست

می کند آدمی گنه به غلط

رغم من سوی غیر می نگری

دل من می کنی سیه به غلط

گر مرا دیگری ز کوچه مقصود

نگه خود می کنی تبه به غلط

باز گردی ز کوچه مقصود

گر دوچارم شوی به ره به غلط

شاه فرمانروا تویی ای جان

دیگران راست نام شه به غلط

نیست جای سپاه غم دل من

این طرف آمد این سپه به غلط

لطفت از بهر غیر عمدا هست

فیض را نیست هیچگه به غلط