غزل شمارهٔ ۸۰۷

تن بی جانم و جانم تویی تو

سراپا کفر و ایمانم تویی تو

چو با خویشم نه سر دارم نه سامان

چو با تو سر تو سامانم تویی تو

غم دل تنگی من هم منم من

خوشیهای فراوانم تویی تو

ز خود سر تا بپا اندوه و دردم

سرور سور و درمانم تویی تو

بکی بی برگ بی بر خار خشکم

برو برگ بهارانم تویی تو

گرسنه تشنه عریانم بخود من

شراب و جامه و نانم تویی تو

منم فاسد تویی اصلاح فاسد

منم عصیان و غفرانم تویی تو

منم هر بد تویی هر نیک و نیکی

کنم گر نیکی احسانم تویی تو

قبولم گر کنی یارد تو دانی

اسیرم بنده سلطانم تویی تو

دل و جان هر دو در بند غم تست

تویی دلدار و جانانم تویی تو

ندارم بیتو جانی یا دلی من

هم این من تو هم آنم تویی تو

بفریاد دل اشکسته ام رس

رحیم من تو رحمانم تویی تو

انینم از تو و بهر تو باشد

غیاث جان لهفاتم تویی تو

حنینم از تو و سوی تو باشد

تویی حنان و منانم تویی تو

اگر فیضم تویی فیاض آن فیض

و گر هم محسن احسانم تویی تو