شمارهٔ ۷

هوای شمع رخت آتشم بجان انداخت

حدیث سوز نهانم بهر زبان انداخت

طمع ز شکر لعلت بریده بودم لیک

تبسم تو مرا باز در گمان انداخت

من و ترا ز حسد غالبا نخواست بهم

قضا که تفرقه هجر در میان انداخت

گهی که وصل تو جستم هزار خار بلا

فلک براه من زار ناتوان انداخت

قد مرا که کمانیست بهر ناوک آه

شکست چرخ و بخاک ره بتان انداخت

اگر نداشت گمان ضرر از آن ناوک

چرا بزور شکستی برین کمان انداخت

ز من نماند نشانی و چرخ در هر دم

هزار تیر برین خاک بی نشان انداخت

چو آسمان شده اعضای من پر از پیکان

ز تیرهای حوادث که آسمان انداخت

نماند در نظر من زمانه را قدری

مرا ز چشم عنایت ز بهر آن انداخت

ستمگرا فلکا بعد ازین بجانب من

خدنگ ظلم و اهانت نمی توان انداخت