شمارهٔ ۵۱

باز خونبارست مژگانم نمی دانم چرا

اضطرابی هست در جانم نمی دانم چرا

عالمی بر حال من حیران و من بر حال خود

مانده ام حیران که حیرانم نمی دانم چرا

روزگاری شد که بدحال و پریشانم ولی

بس که بدحال و پریشانم نمی دانم چرا

یار می دانم که می داند دوای درد من

لیک می گوید نمی دانم نمی دانم چرا

نی وصالم می رهاند از مصیبت نی فراق

در همه اوقات گریانم نمی دانم چرا

نیست کاری کآید از من هر طرف بی اختیار

می دواند چرخ گردانم نمی دانم چرا

درد خود را گرچه می دانم فضولی مهلک است

فارغ از تدبیر درمانم نمی دانم چرا