شمارهٔ ۱۳۵

به حالم التفات آن ماه رو بسیار کم دارد

دل از کم التفاتی های او بسیار غم دارد

دمی از مهر بیند سوی من آن مه دمی از کین

به سان صبح تیغ التفات او دو دم دارد

چه خوش باغی ست عالم پر گل و سوسن چه سود اما

گلش بوی تغیر سوسنش رنگ عدم دارد

نمی گردد خیال گرد راهش دور از چشمم

محال است این که خیزد گرد از جایی که نم دارد

از آن لطفی ست بر من هر ستم عمری ست کآن بدخو

ز بیم طعنه بر من لطف در رنگ ستم دارد

قد خم گشته ام را چرخ دور انداخت از کویش

کم افتد بر نشانه از کمان تیری که خم دارد

بساط عشق کم می ماند از منصوبه خالی

فضولی نیست بازی عشقبازی صد الم دارد