شمارهٔ ۱۴۹

چو بهر زینت آن گل چهره در آیینه می بیند

ز مژگان صد خدنگ آیینه را در سینه می بیند

نشاطی یافت دل تا درد عشقت یافت در سینه

چو درویشی که در ویرانه گنجینه می بیند

اسیر عشق را از موی ژولیده ست ذوق دل

اگر صوفی صفا در خرقه پشمینه می بیند

غمت هردم به داغ تازه زان می کند شادم

که در من حفظ حق صحبت دیرینه می بیند

چه باشد گر شود دل با غمت خرسند در عالم

درین ویرانه جز نقد غمت گنجینه می بیند

از آن روزی که جمعی زاهدان را دید در مسجد

دلم خواب پریشان هر شب آدینه می بیند

فضولی پاک کن از کینه اغیار لوح دل

که ذوق از مهر مه رویان دل بی کینه می بیند