شمارهٔ ۱۵۲

هر پری چهره که دوران به جهان می آرد

بهر آزار دل خسته دلان می آرد

صورتی را چو مشعبد فلک ار ساخت پنهان

منتظر باش که زیباتر ازآن می آرد

چون نرنجد دل اهل ورع از ناله من

مرده را نیز چنین ناله به جان می آرد

می زند صورت صراحی ز می لعل تو دم

جام را آن تحسر به دهان می آرد

هرکجا می گذرد از قد سروی سخنی

جای ز بالای تو حرفی به میان می آرد

صورتی گر به مثل پیش تو تصویر کنند

شرح بی مثلیت او را به زبان می آرد

روزگاریست که دور از تو فضولی همه شب

به فغان خلق جهان را به فغان می آرد