شمارهٔ ۱۶۴

جان بیرون رفته را بویت به تن می آورد

مرده را ذوق کلامت در سخن می آورد

هست شبنم یا نسیم صبح با ذکر لبت

غنچه ها را آب حسرت در دهن می آورد

زلف پرچین برگشا تا بر خطا قایل شود

آنکه رنجی می برد مشک از ختن می آورد

سوی شیرین جوی شیر از بیستون هر صبح و شام

سیل سیلاب سرشک کوهن می آورد

بوی گل گر از چمن بیرون رود بی وجه نیست

بلبل گم گشته را سوی چمن می آورد

سرورا نسبت به نخل قامت خوبان مکن

نخل قامت میوه سیب ذقن می آورد

در غم آن قامت و عارض فضولی هرکه مرد

تا قیامت خاک او سرو و سمن می آورد