شمارهٔ ۱۷۵

گاه لطفی می نماید گه جفایی می کند

شوخی آن طفل هردم اقتضایی می کند

آه ازآن نورس که گه رخ می نماید گاه زلف

هرزمان ما را گرفتار بلایی می کند

هر طرف صد مبتلا دارد ولی از سرکشی

او کجا پروای حال مبتلایی می کند

کار من عشقست جز کویت ندارم هیچ جا

هرکسی تدبیر کار خود ز جایی می کند

وعده مهر و وفا تا کی دهد آن تندخو

وقت شد گر وعده خود را وفایی می کند

خون شود یارب که بربودست صبر و طاقتم

دل که هر دم آرزوی دلربایی می کند

حاکم تقدیر در هر کار حکمی کرده است

هرکه می گیرد خلاف او خطایی می کند

بنده لعل لب یارم فضولی کان طبیب

درد دل در هرکه می بیند دوایی می کند