شمارهٔ ۱۸۲

دل اغیار بر من از غم جانانه می سوزد

ز جور آشنا بر من دل بیگانه می سوزد

اگر سوزد دل پروانه خواهد بر زبان آرد

زبان شمع را سوز دل پروانه می سوزد

نزد ای شمع در فانوس آتش سوز بسیارت

نه ای  چون من که کمتر آتش من خانه می سوزد

ز برق آه دل غافل مباش از سینه ام ای جان

برون کش رخت خود امشب که این ویرانه می سوزد

سرشکم قطره قطره ز آتش دل محو می گردد

دریغ از خرمن عمرم که دانه دانه می سوزد

شبی افسانه شوق تو می گفتند در مجلس

مرا چون شمع هر شب شوق آن افسانه می سوزد

فضولی نیست غمخواری دل ویرانه را شب ها

به جز داغی که هردم بر دل دیوانه می سوزد