شمارهٔ ۲۵۴

منم که بی تو گرفتار صد بلا شده ام

به صد بلا ز فراق تو مبتلا شده ام

مگر به قوت ضعف بدن رسم جایی

چنین که در طلبت همره صبا شده ام

به درد و محنت بسیار من وسیله مپرس

نه اندکست که از چون تویی جدا شده ام

طبیب را چه دهم درد سر ز بهر دوا

چو من به درد تو مستغنی از دوا شده ام

هوای چشم سیاه تو در سرست مرا

که خاکسارتر از میل توتیا شده ام

ز بس که مست می حیرتم نمی دانم

که چیست حال من و این چنین چرا شده ام

فضولی از من بیچاره عقل و دین مطلب

که مبتلای بتان پری لقا شده ام