شمارهٔ ۲۶۵

جان را به لعل چون شکرت تا سپرده ام

دیدست لذتی که من از رشک مرده ام

شوق تو رهنمای وجودم شد از عدم

نی من به اختیار خود این ره سپرده ام

در غربت وجود که وادی حیرتست

جز درگه تو راه به جایی نبرده ام

نقد سرشکم از در انجم زیاده است

شب های غم همین و همان را شمرده ام

بهر قبول نقش خطت نقش غیر را

عمریست از صحیفه خاطر سترده ام

ساقی بیا که باز می نابم آرزوست

تا کی غم زمانه بدارد فسرده ام

در پرده های دیده فضولی نماند نم

از بس که بهر گریه دمادم فشرده ام