شمارهٔ ۲۸۰

هر لحظه صد جفا ز بلای تو می کشم

عمری ست جان من که جفای تو می کشم

جور فلک نمی کشم از بهر کام خود

گر می کشم برای رضای تو می کشم

دانسته ام که رسم وفا نیست در بتان

بیهوده انتظار وفای تو می کشم

هردم هزار ساغر خونابه از جگر

بر یاد لعل روح فزای تو می کشم

فرهاد و کوه کندن او را چه اعتبار

عاشق منم که بار بلای تو می کشم

هرشب به ماه می کشم از آه صد علم

بنگر چه ها ز شوق لقای تو می کشم

در عاشقی همین نه فضولی یگانه است

من هم جفای زلف دوتای تو می کشم