شمارهٔ ۲۸۱

نوخطان را دوست می دارد دل دیوانه ام

من چو مجنون نیستم در عاشقی مردانه ام

خضر می گویند بر سرچشمه ای برده ست راه

قطره ای گویا چکیده جایی از پیمانه ام

عقل را هر لحظه تکلیفی ست بر من در جهان

بی تکلف با عجب دیوانه ای هم خانه ام

درد دل با سایه می گویم نمی یابم جواب

غالبا او را به خواب انداخته افسانه ام

متصل از درد عشق و طعنه عقلم ملول

می رسد هردم جفا از خویش و از بیگانه ام

تا کشیده بر گلت از سنبل مشکین نقاب

می خلد صد خار هردم بر جگر از شانه ام

به که بردارم فضولی رغبت از ملک جهان

نیستم گنجی که باشد جای در ویرانه ام