شمارهٔ ۲۸۸

ز آهم سوخت بی مهر رخت مه دوش کوکب هم

بخواهد سوخت گردون گر برآرم آهی امشب هم

تنم می سوخت شب ها آتشی دوش از دلم سر زد

که در آب عرق خود را فکند از تاب او تب هم

نمی گرداند دل را غرقه گرداب زنخدانش

اگر موجی نمی آمد به او از پیش غبغب هم

لب از ذکر دهان دوست بستم احتیاطم بین

کزین راز نهان واقف نمی خواهم شود لب هم

به یارب یاربم دل داشت تسکین چون کنم یارب

دمی کز ضعف تن نبود مرا یارای یارب هم

چه سان گیرم عنان شهسواری را که از تندی

نمی خواهد که گرد من رسد بر نعل مرکب هم

فضولی از می و محبوب یک دم نیستی غافل

بحمدالله که لطف طبع داری حسن مشرب هم