شمارهٔ ۳۰۲

از آن رو با تو من آیینه را همتا نمی بینم

که من هرگاه می بینم ترا خود را نمی بینم

چو آیی سوی من در هستیم زآن آتشی ور نه

چگونه درد دل گویم ترا تنها نمی بینم

چو مژگان می زنم در هر دمی صد خار را بر هم

درین گلشن چو رویت یک گل رعنا نمی بینم

مکن منع من از رویت که دارم چشم در عالم

متاعی دیدنی غیر از رخ زیبا نمی بینم

مرا قطع نظر از مردم عالم عجب نبود

چو با خود نسبتی این قوم را قطعا نمی بینم

وفا و مهر می باید که بیند عاشق از جانان

بلا این است و غم این کز تو من این ها نمی بینم

پری را خلق می گویند چون جانان من اما

من این باور نمی دارم فضولی تا نمی بینم