شمارهٔ ۳۰۸

از او پرسید سر آن دهان را من نمی دانم

خدا می داند این سر نهان را من نمی دانم

به جان نظاره او می کنم از دیده مستغنی

حیات من به درد اوست جان را من نمی دانم

رقیب از مهربانی های آن بت می زند لافی

دروغست این مگر رسم بتان را من نمی دانم

چگونه شمع همرازم بود شب های تنهایی

که گرد آرد زبانی آن زبان را من نمی دانم

مپرس ای هم نشین آیین ارباب ریا از من

جمیع خلق می دانند آن را من نمی دانم

مکن در ترک جام و میل تقوی عیب من ساقی

تو می دانی بد و نیک جهان را من نمی دانم

فضولی گر همی خواهی که باشم با تو هم مشرب

تو خود بنما ره کوی مغان را من نمی دانم