شمارهٔ ۳۱۰

چو طفلان پیشه ای جز گریه در عالم نمی دانم

نمی داند کسی درد مرا من هم نمی دانم

به وحشت بس که معتادم ز خود هم کرده ام نفرت

طریق الفت جنس بنی آدم نمی دانم

غم دل با که گویم راز دل پیش که بگشایم

ز غم مردم چه سازم چاره این غم نمی دانم

نیم آگه ز خود تا کی غمم پرسی دلم جویی

چه می گویی چه می جویی تو ای همدم نمی دانم

خیال خرمی هرگز نگردانیده ام در دل

دل کس در جهان چون می شود خرم نمی دانم

غمم بیش از همه قدر همه پیش تو بیش از من

چه باشد موجب تقدیر بیش و کم نمی دانم

فضولی بر پریشانی حالم گر سبب پرسی

نمی گویم جوابی زآنکه می دانم نمی دانم