شمارهٔ ۳۱۳

گهی که در غم آن گل عذار می گریم

به صورت ناله چو ابر بهار می گریم

ز چرخ می گذرد های های گریه من

شبی که بی مه خود زار زار می گریم

چه سود منع من ای هم نشین چو می دانی

که بی قرارم و بی اختیار می گریم

مراست گریه ز بسیاری جفای رقیب

مگو که از کمی لطف یار می گریم

چو عاقلی ز من ای آفتاب حسن چه سود

ازین که شب همه شب شمع وار می گریم

چو شمع گریه من نیست بهر روز وصال

ز جان گدازی شب های تار می گریم

ز روزگار فضولی شکایتی دارم

عجب مدار که از روزگار می گریم