شمارهٔ ۳۳۵

به جان دور از تو ای شمع از غم شب های تارم من

مرا شب گشت از غم چند شب را زنده دارم من

مقیم گوشه تنهاییم کارم فغان کردن

چه حالست این که دارم در کجایم در چه کارم من

ترا منع از رخ او کرده ام ای مردم دیده

به رویت چون گشایم چشم از تو شرمسارم من

نشد زایل ز من آن بی قراری در غم عشقت

غم عشق تو شد افزون ولی در یک قرارم من

گر از نظاره ام بد می بری مگشا نقاب از رخ

چه سود از منع من در دیدنت بی اختیارم من

ز حالم مردم صاحب نظر دارند آگاهی

چه می دانند بی دردان خراب چشم یارم من

به آب دیده تسکین حرارت چون دهم خود را

فضولی کشته لعل بتان گلعذارم من