غزل شمارهٔ ۷۶
قاآنیدارم نگار سنگ دل سیم سینه ای
کز فرط مهر او به دلم نیست کینه ای
او همچو کعبه ساکن و خلقی به سان حاج
احرام بسته سوی وی از هر مدینه ای
چون زلف عنبرین که بود زیب گردنش
در شهر کس نشان ندهد عنبرینه ای
ران پلنگ طعمه من بود و همچو مرغ
از ضعف عشق قانعم اکنون به چینه ای