میرزا حبیب الله شیرازی متخلص به قاآنی فرزند محمدعلی گلشن از شعرای نامدار عهد قاجار است. وی در سال ۱۲۲۳ هجری قمری در شیراز متولد شد، تحصیلات مقدماتی را در همان شیراز گذراند. او در اوان جوانی عازم مشهد شد تا در آنجا به ادامهٔ تحصیل بپردازد. در سفر به تهران شعری در مدح فتحعلی شاه سرود و از وی لقب مجتهد الشعرا گرفت. قاآنی در ادبیات عرب و فارسی مهارت کافی یافت و به حکمت نیز علاقهٔ سرشاری داشت. او با زبانهای فرانسه و انگلیسی نیز تا حد زیادی آشنایی داشت. همچنین در ریاضیات، کلام و منطق نیز استادی مسلم به شمار میرفت. دیوان اشعار وی بالغ بر بیست هزار بیت است. او کتابی به نام پریشان به سبک گلستان در نثر نگاشت. قاآنی در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در تهران وفات یافت و درحرم حضرت عبدالعظیم مدفون شد.
تا سلیمان زمان زندان اسکندر گرفت کار عالم خاصه ایران رونقی دیگر گرفت خسرو غازی هلاکوخان که از هر حمله ای پشت صد لشکر شکست و روی صد کشور گرفت کرد تنها فتح یزد از یاری یزدان ولی صیت ...
جشن محمودیست ساقی خیز تا ساغر زنیم ساغری ننهاده از کف ساغر دیگر زنیم چیست ساغر خم چه تاب آرد به کشتی ده شراب تا به ط وفان پشت پا چون نوح پیغمبر زنیم نی نی از کشتی چه خیزد ظرف می در...
مگر باز بر فروخت گل از هر کنار نار که هردم ز سوز دل بگرید هزار زار نسیمی که در چمن شدی رهسپار پار هم امسال یافتست بر جویبار بار که گویدش تهنیت بهر شاخسار سار ز فراشی صبا ره باغ رفت...
بنفشه رسته از زمین به طرف جویبارها و یا گسسته حور عین ز زلف خویش تارها ز سنگ اگر ندیده ای چسان جهد شرارها به برگ های لاله بین میان لاله زارها که چون شراره می جهد ز شنگ کوهسارها ندا...
از کشت عمل بس است یک خوشه مرا در روی زمین بس است یک گوشه مرا تا چند چو گاو گرد خرمن گردیم چون مرغ بس است دانه ای توشه مرا
زلفین سیه که بر بناگوش تواند سر بر سر هم نهاده همدوش تواند ساید سر از ادب به پایت شب و روز آری دو سیاه حلقه در گوش تواند
در میکده مست از می نابم کردند سرمست ز جرعه شرابم کردند ای دوست به چشمهای مست تو قسم جامی دو سه دادند و خرابم کردند
یک عمر شهان تربیت جیش کنند تا نیم نفس عیش به صد طیش کنند نازم به جهان همت درویشان را کایشان به یکی لقمه دوصد عیش کنند
آشفته سخن چو زلف جانان خوشتر چون کار جهان بی سر و سامان خوش تر مجموعه عاشقان بود دفتر من مجموعه عاشقان پریشان خوشتر
آن نرگس مست فتنه انگیز نگر آن خنجر مژگان بلاخیز نگر در عهد ملک که باده مستی ندهد اندر کف مست خنجر تیز نگر
بر روز ستاره تا کی افشانی بس در روز ستاره بالله ار بیند کس دهرت ز مراد خویش دارد محروم یا دست جهان ببند یا پای هوس
تا یار مرا ربوده از هستی خویش واقف نیم از بلندی و پستی خویش آنگونه ز جام عشق مستم دارد کآگاه نیم ز خویش و از مستی خویش
گفتم به زن نظام کای لولی شنگ خواهم که به چاله ات فروکوبم دنگ خیاط صفت لباس الفت ببریم من از گز کیر و تو ز مقراض دو لنگ
با آنکه هنوز از می دوشین مستم در مهد طرب به خواب نوشین هستم ای دست خدا بگیر لختی دستم کز سخت دلی و سست بختی رستم
تا دل به هوای وصل جانان دادم لب بر لب او نهادم و جان دادم خضر ار ز لب چشمه حیوان جان یافت من جان به لب چشمه حیوان دادم
دوشینه فتادم به رهش مست و خراب از نشوه عشق او نه از باده ناب دانست که عاشقم ولی می پرسید این کیست کجاییست چرا خورده شر اب
صدرا دیشب به باغ نواب شدم امروز به حضرتت شرفیاب شدم آن باغ چو روی ناکسان آب نداشت از خجلت بی آبی او آب شدم
گاهی هوس باده رنگین دارم گاه آرزوی وصل نگارین دارم گه سبحه به دست و گاه زنار به دوش یارب چه کسم کیم چه آیین دارم
بگذار که خویش را به خواری بکشم مپسند که بار شرمساری بکشم چون دوست به مرگ من به هر حال خوشست من نیز به مرگ خود به هر حال خوشم
تا دست ارادت به تو دادست دلم دامان طرب زکف نهادست دلم ره یافته در زلف دلاویز کجت القصه به راه کج فتادست دلم
بگذارکه تا می خورم و مست شوم چون مست شوم به عشق پابست شوم پابست شوم به کلی از دست شوم از دست شوم نیست شوم هست شوم
تاکی غم زید و گه غم عمر خوریم آن به که به جای غم ز خم خمر خوریم خوش باش به نیش و نوش کز نخل حیات فرضست که گه خار و گهی تمر خوریم
شوخی که بیاض گردن روشن او آغشته به صندل شده پیرامن او صبحست به سرخی شفق آلوده یا خون خلایقست در گردن او
تو مردمک چشم من مهجوری زان با همه نزدیکیت از من دوری نی نی غلطم تو جان شیرین منی زان با منی و ز چشم من مستوری
