۳۴۹ شعر از قاآنی
تا سلیمان زمان زندان اسکندر گرفت کار عالم خاصه ایران رونقی دیگر گرفت خسرو غازی هلاکوخان که از هر حمله ای پشت صد لشکر شکست و روی صد کشور گرفت کرد تنها فتح یزد از یاری یزدان ولی صیت
دوشم ندا رسید ز درگاه کبریا کای بنده کبر بهتر از این عجز با ریا خوانی مرا خبیر و خلاف تو آشکار دانی مرا بصیر و نفاق تو برملا گر دانی ام بصیر چرا می کنی گنه ور خوانی ام خبیر چرا می
آراست عروس گل گلستان را آماده شو ای بهار بستان را وقتست که در سرود و وجد آرد شور رخ گل هزار دستان را شمشاد چو پای بر زمین کوبد ماند به گه نشاط مستان را از برگ شقایق ابر فروردین آوی
کای همچو ابر جود تو فایض به خشک و تر چون مهر و ماه نام تو معروف بحر و بر هم طپع بی قرین تو صراف بحر وکان هم حزم پیش بین تو نقاد خیر و شر از روی و رای تو دو بریدند مهر و ماه وز لطف
