قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۵ - و له ایضاً فی مدحه
قاآنیاز خجلت تیغ ملک و ابروی دلدار
دوشینه مه عید نگردید نمودار
یا موکب شه گرد برانگیخت ز هامون
وان پرده یی از گرد برافکند به رخسار
یا نقش سم دیونژاد ابرش شه دید
وز شرم نهان کرد رخ از خلق پریوار
یا از قد خم گشته زهاد ز روزه
خجلت زده گردید و نگردید پدیدار
گفتم به خرد کاین همه ژاژ ست بیان کن
کاخر ز چه مه دوش نهان بود ز ابصار
فرمود که دی نعل سمند شه غازی
فرسوده شد از صدمت جولان و شد ازکار
از روی ضرورت به صد اکراه به سمش
بستند ورا بیخبر از شاه به ناچار
گر دوش مه عید نهان بود نهان باد
تا هست به گیتی اثر از ثابت و سیار
فرداست که از مشرق نصرت کند اشراق
ماهیچه تابان علم شاه جهاندار
دارای جوان بخت حسن شاه که تیغش
در لجه ناورد نهنگیست عدوخوار
آن شیر دژاهنج که در صفحه ناورد
گیرد ملک الموت ز قهرش خط زنهار
شاهی که به شاهین شهامت ز شهانش
هم کفه ورا نیست پس از حیدرکرار
از هیبت او حرفی و غوغا به سمرقند
از صولت او ذکری و آشوب به فرخار
ای گوهر تیغ تو نتاجش همه مرجان
وی سبزه شمشیر تو بارش همه گلنار
تیغ تو به میدان وغا برق به خرداد
دست تو در ایوان عطا ابر در آذار
نی نی که از آن برق به خرداد در آذر
نی نی که از این ابر در آذار در آزار
با گرزن رخشان تو کز مه بودش ننگ
با افسر تابان تو کز خور بودش عار
صد گرزن لهراسب نیرزد به یک ارزن
صد افسر گشتاسب نیرزد به یک افسار
یک جلوه ز روی تو و گیتی همه خلخ
یک نفخه ز خلق تو و عالم همه تاتار
چون رخش تو در پویه هوا غیرت گلخن
چون تیغ تو در جلوه زمین حسرت گلزار
در دست توکلک تو به توصیف تو ناطق
ماننده حصبا به کف احمد مختار
از قهر تو بادی وزد از جانب گلشن
گل چاک کند جیب غم از سرزنش خار
گر نام جهانسوز تو برابر نویسند
تا روز قیامت شود البته شرربار
وز لفظ سمند تو بر البرز نگارند
تا حشر زند قهقهه بر برق ز رفتار
هم کفه خلقت نبود آهوی جوجو
کاین مشک به جوجو دهد آن نافه به خروار
ذکری ز خدنگ تو و زلزال به سقسین
حرفی ز پرنگ تو و ولوال به بلغار
تیر تو که دلدوزتر از غمزه جانان
تیغ توکه خونریزتر از ابروی دلدار
پیوند کند با اجل این درگه ناورد
سوگند خورد با ظفر آن در صف پیکار
گر صاعقه تیغ تو برکوه بتابد
از هیبت او زرد شود لاله به کهسار
می شاید اگر بر تو کند خصم تو تشنع
می زیبد اگر مست زند طعنه به هشیار
ای جنس کرم راکف فیاض تو میزان
ای نقد هنر را دل وقاد تو معیار
دلدوز خدنگ تو عقابیست روان بلع
جانسوز پرنگ تو نهنگیست تن اوبار
آن گه به صدق پنهان چون دال به لانه
وین گه به قراب اندر چون تنین در غار
از صیلم تو زخمی و جانها همه مجروح
از صارم تو صرمی و تنها همه افکار
هر سر که نه در راه تو ببریده به از تیغ
هر تن که نه قربان تو آونگ به از دار
جانها همه از مور پرنگ تو به مویه
تنها همه از مار سنان تو به تیمار
پیلان تهم طعمه مارند ازین مور
شیران دژم مسته مورند ازین مار
هر سر که بلند از تو به گیتی نشود پست
هر تن که عزیز از تو به عالم نشود خوار
