قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۰ - مطلع ثانی

زهی گرفته تیغ و سنان چه بحر و چه بر

زهی گشو ده به کلک و بنان چه خشک و چه تر

عطای دمبدمت کاروان ملک وجود

کمند خم به خمت نردبان بام ظفر

زبان تیغ تو ضرغام مرگ را ناخن

جناح چتر تو سیمرغ بخت را شهپر

چو نام خنگ ترا بر زبان برد نراد

برون جهد اگرش مهره ایست در ششدر

و گر به کان نگرد دشمن ترا آهن

برد گلویش ناگشته ناوک و خنجر

تو چون به باغ چمی بهر کندن گل و سرو

به باغبانان چشمک زند همی عبهر

به رزم و بزم تو داند مگر به کار آید

که نی نروید از خاک جز که بسته کمر

حدیث تیغ تو تا بر زبان خلق گذشت