قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۷ - در ستایش امیر با احتشام عزیز خان سردار کل نظام فرماید

خرم بهار من که ز عیداست تازه تر

در اول بهار چو عید آمد از سفر

از راه نارسیده شوم راست از زمین

کارم همی به بر قدم آن سروکاشمر

خندان به نازگفت که آزاده سرو را

نشنیده ام هنوزکسی آورد به بر

باری به برگرفتم و بوسیدمش چنانک

دارد هنوزکام و لبم طعم نیشکر

بنشاندمش به پیش و میی دادمش کزو

همرنگ لاله شد رخ آن ماه کاشغر

می درجگر چو رفت شودخون و زان می اش

عارض به رنگ خون شد نارفته در جبر

گفتم کنون که روی تو از می چو گل شکفت

قدری شکرفشان ز لب خویش ای پسر

زیرا که هست چشم تو بیمار و لازمست