رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱

از کشت عمل بس است یک خوشه مرا در روی زمین بس است یک گوشه مرا تا چند چو گاو گرد خرمن گردیم چون مرغ بس است دانه ای توشه مرا

رباعی شمارهٔ ۱۰

زلفین سیه که بر بناگوش تواند سر بر سر هم نهاده همدوش تواند ساید سر از ادب به پایت شب و روز آری دو سیاه حلقه در گوش تواند

رباعی شمارهٔ ۱۱

در میکده مست از می نابم کردند سرمست ز جرعه شرابم کردند ای دوست به چشمهای مست تو قسم جامی دو سه دادند و خرابم کردند

رباعی شمارهٔ ۱۲

یک عمر شهان تربیت جیش کنند تا نیم نفس عیش به صد طیش کنند نازم به جهان همت درویشان را کایشان به یکی لقمه دوصد عیش کنند

رباعی شمارهٔ ۱۳