شمارهٔ ۱۳۰قاآنیقطعاتای نفس خیره ملک دو عالم از آن تستلیکن به شرط آنکه تو از خویش بگذریبا خویش هیچ چیز نبینی از آن خویشبی خویش چون شوی همه در خویش بنگری
