شمارهٔ ۴۱ - قطعه‌ایست در مورد مربای سیب

من که پرورده طعم آبم

از چه با تهمت شهد نابم

نقطه ممتنع التقسیمم

مرکز دایره پشقابم

وحدت صرف و ببرهان شهود

رد هر مشرک و هر مرتابم

منم آن دخت که در حجله شاخ

شد فرو چیده به عیش اسبابم

بود در شاخ زمرد مهدم

بود در مهد زبرجد خوابم

دایه صنع همی سود به چهر

گه سفیدابم و گه سرخابم

غافل از گردش چرخ دولاب

که به طهران کشد از دولابم

پس به ناظر دهدم کز تن پوست

به در آرد بتر از قصابم

ناظرا کارد به پهلو مزنم

نه تویی رستم و من سهرابم

منم آن زایده خوان وزیر

که کنون مایده اصحابم

دست ها سجده به سویم آرند

به مثال که مگر محرابم