شمارهٔ ۱
دیشب آن گیل دل افروز که بیمار اویم اتفاقا به من افتاد گذارش ز قضا گفت هان چونی و تی حال به می عشق چه بو گفتمش هیچ کساواتی مرا کار مبا من درویش ستم دیده چو بیمار توام روشن است این ک
۸ شعر از قاسم انوار
دیشب آن گیل دل افروز که بیمار اویم اتفاقا به من افتاد گذارش ز قضا گفت هان چونی و تی حال به می عشق چه بو گفتمش هیچ کساواتی مرا کار مبا من درویش ستم دیده چو بیمار توام روشن است این ک
یارب این درد فراقا چه دوا شایه کدن خبر آشوم مگر تیغ و کفن در گردن می دل و جان به هجران تو گر همچین بو وادلی وای به دل وای به من وای به من واخوری باده گلگون به سعادت همه شو می همه ر
با گیل دلبر گفتم که ای جان تی دوست داریم تی بنده فرمان خندید چون گل و ز ناز می گفت هینی خوآندی هینی و ساکان گفتم غریبم و آنگاه عاشق می دا نپرسی مسکین غریبان دل تی غلامی جان تی کمین
قبله جان من تویی گیل فرشته رنگ و بو ماه سپهر مکرمت سرو ریاض آرزو گیل نه ای فرشته ای وز دل و جان سرشته ای گیل که بو که بو چنین حوروش و فرشته خو می دل و دین تی فدا خوا ببری که وس خوش
مرا که چشم تو از ناوک بلا بوزه غریب و خسته و مهجور بی خطا بوزه شنیده ام که دوا درد را کند چاره چه چاره چون که من خسته را دوا بوزه رقیب را چو سوال از وصال او کردم بلا بوزه من دل خست
می دلا رنجا منی یعنی که چه گیان بغم سوزجا منی یعنی که چه می نیاری یاد هرگز هیچ کو وی تو می آرام نی یعنی که چه توبه کد از عشق گویی قاسمی دا به این حد خام نی یعنی که چه
بتا به تارک هجران دل مرا بوزی چه کرده ام چه شد آخر بگو چرا بوزی ترا که ترک ختا گفتم و نگفتم گیل مرا ز عین تکبر بدین خطا بوزی چه دیده ای چه شنیدی ز قاسمی کو را به جور و ظلم و ستمکار
گفتم ای جان ز درم باز آیی گفت دلدار که می بازایی گفتمش عاشق مسکین توام گفت خا دانه وزم بین شایی گفتمش خیره مراجی خودی خنده زد گفت لجورستایی گفتمش رو بنما گفت بناز کین گدا را بین هو