شمارهٔ ۲۸

دمادم می دهد ساقی لبالب ساغر جان را

مگر یک دم برقص آرد سبک روحان عرفان را

مرا سامان هشیاری نخواهد بود حمدالله

که مست باده وحدت نه سر داند نه سامان را

رقیب ما مسلمانان شد به نو اما نمی داند

بدین باور نمی دارند قول نامسلمان را

اگر خواهی براندازی ز عالم شیوه تقوی

به رقص آ و برافشان طره زلف پریشان را

چه محرومی و مهجوری که از راه یقین دوری

ز روباهی نمی دانی کمال شیرمردان را

خوشست این باغ و این بستان خوشست این گنبد رخشان

خوشست این تن خوشست این جان چه گویم جان جانان را

بیار ای ساقی مهوش بیار آن جام پرآتش

ز رویت شعشانی کن سجنجل های ایمان را

درآ در وادی ایمن مترس از حیله دشمن

ز فرعونان چه غم باشد دل موسی عمران را

از آن مشهور شد شیطان به لعنت های جاویدان

که خالی دید از مردان حق میدان سلطان را

نه خاقان بینی و قیصر نه فغفور و نه اسکندر

به غربال ار ببیزی خاک ایران را و توران را

مگو نقل متین دارم مگو عقل امین دارم

یقین دان مردم دانا نباشد سخره شیطان را

تو ترسا شو اگر خواهی که نفست رو بدین دارد

مگر نشنیده ای هرگز حدیث پیر صنعان را

مگو من از مرید خاص آن سلطان بسطانم

چو طیفوزی نمی یابی طلب کن شاه خرقان را

همه ارواح مکتوبند از آن عالم بدین عالم

تو مکتوب خداوندی طلب کن سر عنوان را

ز قاسم بشنو ای مقبل برآور پای خود از گل

درین وادی مکن منزل ببین این موج و طوفان را