شمارهٔ ۲۳۵

ابر سودای تو آن لحظه که توفان بارد

دل دیوانه ما جان به جوی نشمارد

تخم سودای تو در بهر یقین افشاندم

دل شناسد که ازین بحر چه برمی دارد

زاهد از شیوه تقلید درین مزرع عمر

من ندانم چه درودست و چه ها می کارد

واعظ از مستی عشاق ندارد خبری

در چنین معصره ای غوره چه می افشارد

باد می آید و از کوی تو دارد خبری

دل و جانها همه خون تا چه خبر می آرد

دل ما را به صفا وصل تو جان می بخشد

جان ما را به جفا هجر تو می آزارد

قاسمی هرکه در این کوچه درآمد سر باخت

غیر آن زاهد ترسیده که سر می خارد