شمارهٔ ۲۴۹

تا که از جور زمان بر جگرم ریش رسد

حق بفریاد دل خسته درویش رسد

من ز بیگانه نترسمکه درین راه مرا

هر بلایی که رسد از قبل خویش رسد

یارباین عشق بلاییستندانم چه بلاست

هر چه پرهیز کنم تیر بلا پیش رسد

دلکه درحال بلا ثابت و راسخ باشد

چونکه معنیش تمام آمد دعویش رسد

چون نمیرمکه درین آتش غم میسوزم

تیر هجران تو بر جان غم اندیش رسد

دل و جان را بتو دادیمهم از روز ازل

راضیم از تواگر مرهماگر نیش رسد

آتشی بود که در خرمن جانها افتاد

وقت آنست که با قاسم دلریش رسد