شمارهٔ ۲۵۱

تا به کی این دل من واله و شیدا باشد

تا به کی در هوس عشق و تمنا باشد

دل و جان رفت ز دستمچه کنمدرمان چیست

مدد جان و دل از عز تعالا باشد

آن زمانی که نقاب از رخ خود بگشاید

در دل و دیده ما ذوق تماشاباشد

هر که گیسوی ترادید از دست بداد

در سویدای دلش مایه سودا باشد

دایم از حضرت عزت طلبد این دل من

جام صهبا کشد و جانب صحرا باشد

تو بمی خواری ما از سر غفلت منگر

دایما جرعه ما لجه دریا باشد

باده نوشیدم و بد مستی بی حد کردم

هر کجا باده بنوشند ازین ها باشد

جام اوزنده کند جان مرا جاویدان

این هم ازنشأیه آن جام مسیحا باشد

از شرابات خدازنده جاوید شوی

باده گر درد و گر صافی و اصفا باشد

برسی زود بمقصود مراد دل و جان

گر ترااز طرف عشق تقاضاباشد

زود باشد که بر ایوان معالی برسی

همتت چون طرف جانب بالا باشد

نیک وامانده راهیکه بوقت مردن

دل و جان را غم تسبیح و مصلا باشد

لا چه باشدچو نهنگیست درین بحر محیط

بعد ازین خاطر ما جانب الا باشد

گر شبی دورفتم از توچه گویم زان شب

همه شب تا بسحر بانگ و علالا باشد

هر دلی رو برهی دارد و میلی بکسی

قاسمی خاک ره مهدی مهدا باشد