شمارهٔ ۲۵۳

در قیامت همه کس طالب و جویا باشد

دل ما طالب این قدر معلا باشد

عشقکان جان و دل و دین ز تو باز استاند

عشق نبودمگر آن طامه کبرا باشد

در جهان گشتم و آفاق سراسر دیدم

ذات انسانستکه هم اسم و مسما باشد

هر کرا جان و دلی هست به جانان نزدیک

راحت جان و دلش باده حمرا باشد

منکه با خاک سر کوی تو شوقی دارم

سر کوی تو مرا جنت ماوا باشد

دل و دین برد ز من جان طلبدچون سازم

هر کجا عشق بود جمله ازینها باشد

چند گویی تو ازین عقلک بی عقل مدام

مثل عشق و خرد پشه و عنقا باشد

من ندانم که چه حالیست که پیوسته به جان

دلم آشفته آن قامت و بالا باشد

در صبوحیکه سر از خاک برآرند همه

قاسمی بنده آن خسرو جانها باشد