شمارهٔ ۳۸۱

هر که هشیار درین دیر مغانش مگذار

سر تسلیم ندارد سرش از تن بردار

من همان لحظه بدریای یقین تو رسم

که دلم ابر کرم گردد و چشمم در بار

ساقی از روز ازل بنده مسکین توایم

دفع مخموری ما جام رها کن خم آر

هر کسی را ز شرابات خدا بخش رسید

زاهد آمد که مرا بخش ولیکن خروار

هر که منصور شد او جام انالحق برداشت

چون تو منصور شدی جام انالحق بردار

گر ز مستان حقی در ره تحقیق و یقین

باده می نوش ولی کاسه مستان مشمار

قاسمی در دو جهان بر خور از آن یار نکو

تا نهم نام تو در هر دو جهان برخوردار