شمارهٔ ۳۹۰
قاسم انوارفکر عقل از حد گذشت ای عشق آتش برفروز
هر کجا یابی نشانی هستی ما را بسوز
با وجود آنکه دریا جرعه جام منست
بر لب دریای حیرت با لب خشکم هنوز
با خیال زلف و رویت مست و حیران مانده ام
هیچ می پرسی که چون می آوری شبها به روز
مصلحت بینست عقل و خانه پردازست عشق
بس عجب افتاده است این خرقه دوز آن خرقه سوز
زود ساکت گشت واعظ خفف الله گفتمش
گرچه داند عقل کان رعنا نمی داند رموز
عزت هر کس به قدر همت والای اوست
زاهدان را سایه طوبی و ما را دلفروز
عشق ورزیدن بدین قاسمی در شرع عشق
عاشقان را جایز آمد زاهدان را لایجوز