شمارهٔ ۴۲۵

طلب کاری ز حد بگذشت و ما محروم و نامحرم

دریغ این جان محروم از جراحت های بی مرهم

دلم از غم به جان آمد ندانم تا چه سان آمد

مگر از آسمان آمد به بام من نشان غم

چنان در یار حیرانم که کفر اوست ایمانم

چو من خود را نمی دانم چه جای عالم و آدم

بیا ای ساقی جان ها بیار آن باده حمرا

تویی درمان مخموران به دست تست جام جم

تو نور چشم اعیانی که جان ها از تو می نازند

تو جان جمله دل هایی دل و جان همه عالم

به کویت آمدم افتان و خیزان بهر دیداری

امید جان به لطف تست اگر بیش آمدم گر کم

ز سر حسن تو قاسم سخن بسیار گفت اما

دریغا عمر آخر شد حکایت همچنان مبهم