شمارهٔ ۴۳۰

دوش آن مه دو هفته دستم گرفت دستم

دستان نمودم اما از عربده نجستم

گفتم بدو دویدم گرد از رهش ندیدم

هرچند خود ندیدم در شور و غلغلستم

در عربده است عمری این عقل و عشق با هم

چون روی دوست دیدم از عربده برستم

گه قید نور بودم گه قید نار سوزان

چون جمعیت بدیدم از نور و نار رستم

ساقی بیار جامی از بهر ناتمامی

جامی بده بدستم چون رند و می پرستم

ای جان جان جانان ای روح روح و ریحان

از پای اوفتادم جامی بده بدستم

قاسم بباخت جان را یک بارگی جهان را

مشکن تو عرض ما را گر توبه ای شکستم