شمارهٔ ۴۵۲
قاسم انوارفقر می گفت که من خسرو جاویدانم
شاه می گفت که من سایه آن سلطانم
فقر می گفت بهر حال منم شمس منیر
شاه می گفت من اینجا قمری پنهانم
فقر می گفت که بسیار تکبر مپسند
شاه می گفت چنینست ولی نتوانم
شاه می گفت که من حاکم بر و بحرم
فقر می گفت که هر دو به جوی نستانم
شاه می گفت که من در همه جا مقبولم
فقر می گفت که من نادره ای انسانم
شاه می گفت که من ملک جهانی دارم
فقر می گفت که من جنت جاویدانم
فقر می گفت که فردا که قیامت گردد
نه غم از پول صراطست نه از میزانم
شاه می گفت که صد درد و دریغست مرا
آن زمانی که به بدکرده خود در مانم
شاه می گفت که آن دم که سؤالم پرسند
می ندانم که چه گویم که عجب می مانم
شاه را گفتم خوبی به قیامت گفتا
این سخن از دگری پرس که من حیرانم
اندر آن روز من از محنت و غم آزادم
مرکب جان به سر کوی یقین می رانم
پادشاها به سر کوی نیاز آمده ایم
به سر کوی تو گه عیدم و گه قربانم
پادشاها به کرم عذر دل من بپذیر
که به درگاه تو هم بوذر و هم سلمانم
قاسم این عمر گرامیست بغفلت مگذار
عمر بر باد شد اکنون چه بود درمانم