شمارهٔ ۴۵۷

ما در هوای عشق تو سرمست باده ایم

چون شمع روشنیم و به خدمت ستاده ایم

از ما مپیچ روی که هنگام صبح و شام

بر خاک آستان تو رویی نهاده ایم

در رهروان عشق به خواری نظر مکن

ما خانه زاده ایم و ازین خانه زاده ایم

ای مدعی به صحبت ما روبهی مکن

هم شیر عرصه ایم و هم از شیر زاده ایم

شانهای بوالعجب صفت ماست در جهان

گه مطلق زمانه و گه در قلاده ایم

ای خواجه لطیف که هشیار و عاقلی

از ما ادب مجوی که سرمست باده ایم

قاسم به شوق یار دل و دین و سر بباز

چون خونبهای خویش هم اول ستاده ایم